عراقى بعد از ذكر اين وجه در دار السّلام فرموده : مؤيّد اين جواب از شبهه ، اخبارى است كه از حضرت باقر ، صادق و رضا عليهم السّلام روايت شده كه در جواب سؤال از سبب غيبت فرمودند : سبب آن است كه چون با شمشير خروج كند ، بيعت احدى در گردن او نباشد ، زيرا در گردن هريك از پدران بزرگوار آن حضرت ، بيعتى از طاغوت عصر او بود . حتّى از جمله اعتذارات امير المؤمنين در قعود از خلافت آن بود كه ايشان فرمودند : در اوّل امر مرا به بيعت كردن با هريك از خلفاى ثلاثه مضطرّ كردند و چون نقض بيعت به مذهب عامّه ، موجب ارتداد و خروج از دين و مجوّز قتل است ، لذا به سبب خوف بر نفس ، نمىتوانم آن‌را نقض كنم . اين ناچيز گويد : ممكن است حكمت غيبت آن سرور ، علاوه‌بر اين وجوه كه از اخيار نقل شد ، وجوه ديگرى هم داشته باشد ولى اقتصار امام در هريك و يا در طايفه‌اى از اخبار بر يكى از آن‌ها و آن‌را علّت غيبت قرار دادن ، به جهت اكتفا و قناعت كردن راوى به خصوص آن بيان است . پس ميان اخبارى كه سرّ غيبت در هر يك از آن‌ها به نحوى بيان شده ، معارضه‌اى نيست ، على كلّ حال و إلى اللّه المرجع و المآل . [ شبههء يازدهم : عدم ثمره در طول غيبت ] 11 صبيحة بدان شبههء يازدهم مخالفين ، دربارهء حضرت ولىّ عصر - عجّل اللّه فرجه الشريف - اين است كه تولّد مهدى عليه السّلام موعود ، حيات ، بقا و غيبت او را مىپذيريم و لكن طول غيبت او ، خالى از حكمت و عبث و لغو است . چراكه كفر و نفاق شايع شده و ظلم و جور در اطراف عالم انتشار يافته ، پس فايده‌اى براى طول غيبت او نيست و ثمره‌اى بر آن مترتّب نخواهد بود .